Rozdział 9

     Siedziałam na tylnim siedzeniu jego samochodu. Jechaliśmy już dobrą godzinę, nie miałam pojęcia gdzie jesteśmy. Przez łzy w oczach wpatrywałam się w szybko mijające nas drzewa.

       Cała drogę Christian nie odezwał się do mnie ani słowem. Może to i dobrze, ale miałam prawo wiedzieć dokąd jedziemy. Przeniosłam wzrok na niego, teraz w chwili spokoju mogłam się mu chociaż trochę przyglądnąć, a przynajmniej tej jego części, którą można było dostrzec miedzy zagłówkiem a oparciem siedzenia.

         Miał na sobie czarny podkoszulek na szerokich ramiączkach, wiec w ciszy mogłam podziwiać jego szerokie ramiona. Był bardzo dobrze zbudowany co oczywiście przekładało się na niezwykłą siłę.
         Poruszył się, żeby włączyć radio. Długą ciszę przerwała piosenka ,,Stay with me" Sama Smith'a. Piękne, powolne nuty zaczęły rozpływać się w przestrzeni. Christian wrócił do pozycji, w której trzymał kierownicę obiema rękami. Z jednego ramienia ramiączko nieco mu się obsunęło i zauważyłam coś dziwnego, co zdawało się przebiegać przez całą długość jego pleców. Na początku sądziłam, że to jakiś tatuaż, ale przyjrzawszy się lepiej okazało się, że jest to paskudna blizna, po na pewno głębokiej ranie. Zrobiłam wielkie oczy. Ciekawe co się stało, czy to jakaś pamiątka po wydarzeniach z dzieciństwa?

       Z każdą sekundą, w której przyglądałam się fakturze wgłębień i wybrzuszeń na jego skórze, coraz bardziej mnie to przyciągało. Nie potrafię opisać tego uczucia. Podniosłam związane ręce i zaczęłam je wyciągać w kierunku biegnących w dół szram. Nie wiem czemu to robiłam, miałam wrażenie, że w momencie, w którym jej dotknę, otrzymam odpowiedzi na wszystkie dręczące mnie pytania. Moje dłonie od skóry Christiana dzielił już centymetr, gdy nagle pochylił się przez co jego plecy przestały być w moim zasięgu. Popatrzyłam do lusterka wstecznego i widząc zimne, przeszywające mnie spojrzenie Christiana natychmiast się opanowałam. Co ja w ogóle chciałam zrobić? Ostatnio zadziwiam sama siebie.

    -Nie zapędziłaś się zbytnio? - Burknął na mnie wściekłym głosem. - Nigdy nie dotykaj moich blizn, rozumiesz?! Naucz się trzymać ręce przy sobie bo inaczej je połamię.

       Przyglądałam się odbiciu jego oczu w lusterku. Nie zrobiłby tego, prawda?! Prawda?

Z każdą chwilą coraz bardziej wątpiłam w to, czy ten psychopata da mi żyć. Musiałam uzyskać od niego jakieś odpowiedzi. W końcu po dwóch już godzinach milczenia, słabym, przerywanym głosem powiedziałam:

     -Co zamierzasz ze mną zrobić? - Słysząc moje pytanie zaczął się cicho śmiać

     -Mówiłem ci już, że wszystko zależy od ciebie. Jeśli tak łapczywie chcesz zaspokoić ciekawość to powiem ci, że za jakieś piętnaście minut dojedziemy do twojego nowego domu, wiezienia, azylu... nazwij to jak chcesz. Mam tam już czekający na ciebie od kilku dni pokój, w którym spokojnie usiądziesz, ja zrobię nam ciepłej herbatki a potem odpowiem na dręczące cię pytania. Pasuje?

     W odpowiedzi pokiwałam głową. Pominę już, że na dźwięk słów ,,czekający na ciebię od kilku dni pokój" moje serce stanęło, wyskoczyło z piersi i powoli umiera teraz leżąc na siedzeniu obok mnie.

     Miałam jeszcze kilka chwil, żeby przemyśleć to, w jaki sposób moi bliscy dowiedzą się o tym wszystkim. Biorąc pod uwagę fakt, że mój pokój po histerii (którą wyprawiłam po dowiedzeniu się o śmierci Christiana), wygląda jak po napaści, policja pewnie stwierdzi, że ktoś się wkradł do naszego domu, by go okraść. Powiedzą, ze byłam w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze.

     -Jesteśmy na miejscu. - Wyrwał mnie z zamyślenia.

     Wyjrzałam przez okno samochodu. Staliśmy na parkingu przy jednym z bliźniaczych domów. Był dosyć mały i wyglądał na opuszczony. Ogród był niezadbany, na ganku leżało pełno starych doniczek, miotła i różnego rodzaju narzędzia budowlane. Okna były zabite deskami, a drewniana brama wjazdowa była złamana w kilku miejscach i jej fragmenty leżały porozrzucane na trawniku.

Christian wysiadł właśnie z samochodu i podszedł by otworzyć mi drzwi. Złapał mnie za związane z przodu ręce i pociągnął, pomagając mi w ten sposób wstać. Stałam w miejscu i nie wiedziałam co dalej. Zamurowało mnie.

     -Spokojnie- powiedział Christian – będzie dobrze, pamiętaj wszystko w twoich rękach.

   Rety cóż za miła odmiana mojego oprawcy. Wziął mnie znowu za ręce i poprowadził przez chodnik i po schody prowadzące do drzwi. Christian zaczął szukać w kieszeniach kluczy a ja uświadomiłam sobie, że zaraz przekroczę próg tego domu i nie mam pojęcia co się dalej będzie ze mną działo.

      Przekraczam ramę drzwi z nadzieją, że kiedyś jeszcze zobaczę moją mamę, John'a i Nicol.

     Stoję za progiem i mam wrażenie, że teleportowałam się w zupełnie inną czasoprzestrzeń. Dom wewnątrz jest czysty, zadbany i bardzo nowoczesny. Jestem w szoku. Wciągnęłam nosem powietrze i poczułam mocny zapach lawendy zmieszanej z wanilią. Popatrzyłam zdumiona na Christiana, a on tylko się uśmiechnął. Poprowadził mnie przez krótki korytarz, po drodze mijaliśmy ogromny salon, w którym stała rozłożysta sofa z czerwonej skóry. Czy to jest jakiś sen?! Komuś bardzo zależało, żeby ten dom na zewnątrz wyglądał na opuszczony.

     Stanęliśmy teraz przed zamkniętymi drzwiami. Smutnym wzrokiem spojrzałam na Christiana.

     -Czy to tutaj? - zapytałam.

    -Tak, mam nadzieję, że ci się spodoba. - Co? Rety, on potrafi być miły? Pewnie to tylko pozory, muszę być czujna, nie wiadomo kiedy zły, władczy oprawca powróci.

      Powoli przekręca gałkę przy drzwiach i lekko je uchyla. Gestem ręki pokazuje mi, że mogę wejść pierwsza. Popycham nogą drzwi by otworzyć je na oścież i po raz kolejny dzisiaj, zabrakło mi słów.

    Stałam przed pokojem jak z baśni. Pierwsze co mi się rzuciło w oczy to ogromne, wysokie, fioletowe łóżko z filarami, wokół których były oplecione lampki, a nad puchową pościelą wisiał rozpięty baldachim o lawendowym kolorze. Obok stała szafa zrobiona na moje oko z mahoniu i z tego samego drewna biurko, na którym stało radio.

      -Czy to mój pokój?

      -Tak, podoba ci się?

     -Jest niesamowity!- weszłam do pokoju i pierwsze oczywiście co zrobiłam to skoczyłam na łóżko. Okazało się niezwykle wygodne, mogłabym spędzić w nim lata. Usiadłam na jego krawędzi i spojrzałam na patrzącego się na mnie, uśmiechniętego Christiana. O co chodzi skąd ta zmiana charakteru? Nic już teraz nie trzyma się całości.

      Podszedł powoli i stanął nade mną. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niego... scyzoryk. Zamarłam. Zaczęłam szybko odsuwać się od niego, co on chciał mi zrobić?!

        -Spokojnie, nie bój się. Daj mi sobie pomóc. - wskazał drugą ręką na moje nadal związane dłonie. Zupełnie o nich zapomniałam. Wyciągnęłam ku niemu ręce, a on kilkoma szybkimi ruchami przeciął więzy. Zaczęłam rozmasowywać nadgarstki, odbiły się na nich czerwone ślady po sznurze. Zrobiłam skrzywioną minę.

       -Przepraszam za to. - Popatrzyłam na niego i wydawał się na prawdę zasmucony faktem, że stała mi się krzywda.

       -Czy jesteś tą samą osobą, która pół godziny temu powiedziała, że połamie mi ręce? - Zaśmiał się.

     -Tak to ja. Wbrew pozorom potrafię być miły i troskliwy. Jeśli będziesz robiła to co chce, będziemy żyć w zgodzie. - uśmiechnęłam się do niego, zapaliło się dla mnie światełko nadziei. - A teraz, domyślam się, że masz kilka pytań, zadawaj je a ja w trakcie będę po kolei tłumaczyć.

        -Dobrze, zacznijmy wiec...


*********
Tak, wiem xD zabijecie mnie za zakończenie, sorki z góry :D
Mam do was prośbę, moje drogie czytelniczki i czytelnicy. :)
Jak się domyślacie w następnej części będzie wiele wyjaśnień. Rozdział już jest gotowy, jednakże zastanawiałam się, czy wytłumaczyłam w nim wszystko co mogłam wytłumaczyć.
Zadanie domowe dla was: Jakie pytanie zadalibyście Christianowi na miejscu Sky? Co najbardziej was dręczy? :)

Mam nadzieję, że rozdział się podobał. Polecajcie znajomym,  komentujcie, obserwujcie!  
Kocham,
Pozdrawiam
/Olgi Ta